10 τραγούδια για τη Μουσική Δημοσιογραφία

Tραγούδια αφιερωμένα στο παράλληλο σύμπαν ενός άλλου είδους αστέρων το οποίο πλέον εκλείπει εξαιτίας της δύσης των περιοδικών και των fanzines

10 Τραγούδια για τη Μουσική Δημοσιογραφία

Παραφράζοντας κάπως τον Τζακ Μπλακ από το School of Rock, θα έλεγα ότι ίσως όσοι δεν μπορούν να είναι μουσικοί, επιλέγουν ν’ ασχοληθούν με τη μουσική δημοσιογραφία. 

Άλλωστε οι ζωές των «γραφιάδων» είναι συχνά το ίδιο εμπνευσμένες με τους καλλιτέχνες για τους οποίους γράφουν (όπως είναι οι περιπτώσεις των Lester Bangs, Nick Kent αλλά και Γιάννη Πετρίδη από τους εγχώριους), ενώ πολλές φορές συμβαίνει τα κείμενα να είναι καλύτερα από τα τραγούδια καθαυτά.

Για τους παραπάνω λόγους αποφάσισα να ανασύρω μερικά τραγούδια από τα δεκάδες που είναι αφιερωμένα στο παράλληλο σύμπαν ενός άλλου είδους αστέρων, το οποίο πλέον εκλείπει εξαιτίας της δύσης των περιοδικών και των fanzines, αλλά έγραψε δυναμική ιστορία για πάνω από μισό αιώνα. 

 

  1.  Dr Hook & The Medicine Show – Cover of The Rolling Stone

Ο Σελ Σιλβερστάιν, γνωστός στην Ελλάδα κυρίως ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων (όπως είναι Το Δέντρο που έδινε και Το Κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο), έγραψε τους στίχους σε αυτή την επιτυχία του ιδιόρρυθμου συγκροτήματος από τα 70's σαρκάζοντας όλα τα κλισέ του rock 'n' roll lifestyle εκείνα τα χρόνια.

Το αμερικάνικο περιοδικό Rolling Stone, που πλέον μετράει 47 χρόνια ζωής, την εποχή που κυκλοφόρησε το τραγούδι, μετρούσε μονάχα πέντε. Λίγους μήνες μετά, με την άνοδο του hit στα charts, οι Dr Hook έγιναν όντως εξώφυλλο στο Rolling Stone.

 

  1. Sonic Youth- Kill Yr Idols

Συντάκτης της Village Voice για πάνω από τριάντα χρόνια, δοκιμιογράφος, καθηγητής και εν γένει πολυπράγμων μουσικός κριτικός, ο Robert Christgau έχει διεγείρει εδώ τα ευερέθιστα μυαλά των Sonic Youth, δίνοντάς τους την αφορμή να συνθέσουν το εν λόγω σκοτεινό τους πόνημα, εμποτισμένο με τη χαρακτηριστική τους τονισμένη πρωτόγονη φασαρία και με πρωτοφανή οργή που παροτρύνει τους νέους μουσικούς να κάνουν το δικό τους: “ I don’t know why you wanna impress Christgau/Aw, let that shit die and find out the new goal!” Στο παρελθόν ο Christgau είχε «πέσει θύμα» και του στόματος του Lou Reed, ο οποίος μάλιστα τον είχε αποκαλέσει “toefucker”(!) αλλά και των Public Enemy στο κομμάτι Bring The Noise του 1987.

Ο ίδιος ο Christgau, αποδέχεται συνήθως με χιούμορ όλες αυτές τις προσωπικές «αφιερώσεις» ενώ έχει επικροτήσει μέσα απ’ τη δουλειά του ουκ ολίγες φορές τους παραπάνω καλλιτέχνες.

 

  1. Morrissey – Journalists Who Lie

Πώς θα μπορούσε να λείπει το αγαπημένο παιδί των δημοσιογράφων από μια τέτοια λίστα; “Praise, then crucify” τραγουδάει εδώ ο Morrissey απευθυνόμενος στους ανθρώπους των media οι οποίοι σκορπούν συκοφαντίες μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν τη δική τους φήμη. Το Journalists Who Lie είναι από τα λιγότερο διάσημα κομμάτια του Moz που κυκλοφόρησε ως B-side το 1991.

 

  1.  The Fall – How I Wrote Elastic Man

“All the people ask me/how I wrote Elastic Man […] The Observer magazine just about sums him up”. Οι Fall δεν έχουν τραγούδι που να λέγεται Elastic Man, συνεπώς οι κρυπτογραφημένοι στίχοι αναφέρονται κάπου αλλού, σε κάποιο άλλο έργο άγνωστης προέλευσης. Η αγαπημένη μπάντα του John Peel έχει αφιερώσει και δεύτερο κομμάτι στη δημοσιογραφία, το Mere Pseud Mag Ed.  Η άτακτη και αφηρημένη φύση του Mark E. Smith ωστόσο, εδρεύει μονίμως σε έναν χώρο όπου οι λέξεις καθίστανται περιττές στην προσπάθεια κριτικής αυτής της ακατάληπτης ιδιοφυΐας.   

 

  1. Bob Dylan - Ballad Of A Thin Man

Γεμάτο ρωγμές, θριάμβους και εκπλήξεις, ολόκληρο το σύμπαν του Μπομπ Ντύλαν είναι αποκάλυψη και αίνιγμα μαζί. Τα τραγούδια του, τα οποία διέπονται από μέτρο όχι μόνο μουσικής αλλά και στιχουργικής αφήγησης, χτίζονται πάνω σε ιστορίες που ακούγονται και σαν παραβολές και περιστρέφονται γύρω από χαρακτήρες οι οποίοι φέρουν τις πιο έντονες αποχρώσεις όλων των υπαρξιακών πτυχών που όλοι συναντούμε ή κρύβουμε μέσα μας.

Στο “Ballad Of A Thin Man”, ο Ντύλαν απευθύνεται σε έναν μυστηριώδη κύριο Jones (“Because something is happening here, but you don’t know what it is. Do you, Mister Jones?” ) ο οποίος από την περίοδο κυκλοφορίας του κομματιού έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά για την πραγματική του ταυτότητα. Είτε πρόκειται για βρετανό δημοσιογράφο από τα 60's, είτε για μια απλή αόριστη προσωποποίηση της επιθυμίας του Ντύλαν για λιγότερο βλακώδεις ερωτήσεις, ο Mister Jones με την ανίδεη και υπερφίαλη προσωπικότητά του είναι, κατά κάποιον τρόπο, πάντα ακόμη παρών.

 

  1. Ian Brown – Laugh Now

Ο “King Monkey” είπε σε συνέντευξή του ότι ουσιαστικά πρόκειται για “Laugh at me now” και ότι το κομμάτι, μαζί με τους υπόλοιπους κατανυκτικούς και αισιόδοξους στίχους που το συνοδεύουν, υποδηλώνει έναν συνδυασμό χαράς και πικρίας . Ο πρωτοπόρος Ian Brown  που καθ’ όλη την πορεία της σόλο καριέρας του εισέπραττε συχνά και αρνητικά σχόλια από τους λάτρεις των Stone Roses, στο τελευταίο του άλμπουμ (My Way), γράφει μουσική και για όλους όσοι τον αδίκησαν.

 

  1. Chain and the Gang – Interview with the Chain Gang

Από το άλμπουμ “Down with Liberty… Up with Chains!” του τελευταίου μουσικού σχήματος του Ian Svenonius. Το τηλέφωνο χτυπάει και μια απολύτως βαρετή συνέντευξη ξεκινά, με ερωτήσεις του τύπου: «Από πού πήρατε τ’ όνομά σας;» και «πώς θα περιγράφατε τον ήχο σας;» Ο Svenonius, ο οποίος είναι ομολογουμένως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φιγούρες του σύγχρονου αμερικάνικου underground, βάζει ξανά μπροστά το φιλήδονο ρυθμό και το coolness του για ν’ απαξιώσει με το γάντι την «τέταρτη εξουσία» αφού κι αυτή προκαλεί παρόμοια ανία με τις υπόλοιπες.

 

  1. Charlotte Gainsbourg – The Sings that We Sing

Τρυφερό και γλυκόπικρο, με ενορχήστρωση που υπενθυμίζει κάτι από τα γονίδιά της, στο κομμάτι τούτο το ντυμένο με μια ελαφράδα νοσταλγίας και μελαγχολίας, η Charlotte μας λέει:“I read a magazine/ that said by seventeen/ your life was at an end./ I’m dead and I’m perfectly content.” Και ύστερα: “And these songs that we sing/ do they mean anything /to the people I’m singing them to/ people like you..”

Αν και από τη μια πλευρά αυτή η αλλιώτικη ανησυχία που αφορά την προσέγγιση της τέχνης από ειδικούς και μη μοιάζει να απευθύνεται στον ίδιο της τον εαυτό, από την άλλη πλευρά, η παρουσία κάποιου κοινού μας γνωστού μού φαίνεται να κατακλύζει όλη την ιδέα της σύνθεσης, μιας κι εκείνος, ανυπέρβλητος και χαρισματικός όπως ήταν, δεν έδινε δεκάρα για το τι λένε οι άλλοι.

 

  1. The Clash – Garageland

Το τραγούδι κλείνει το πρώτο άλμπουμ των Clash και αποτελεί την απάντηση σε ένα σχόλιο του Charles Shaar Murray, πρώην αρθρογράφου των περιοδικών Mojo και Q Magazine μεταξύ άλλων και νυν της εφημερίδας Guardian, καθώς επίσης και βιογράφου του Jimi Hendrix. Ο Murray, ο οποίος έχει πολυετή καριέρα στη μουσική δημοσιογραφία, γνώρισε για πρώτη φορά τους Clash σε ένα αποτυχημένο support live του συγκροτήματος στους Sex Pistols, το 1976, στο Ίσλινγκτον του Λονδίνου.

Ο Murray τότε έγραψε στο NME ότι «οι Clash είναι το είδος της garage μπάντας που πρέπει γρήγορα να επιστρέψει στο γκαράζ, και καλύτερα μάλιστα με τον μηχανικό να βιάζεται»! Παρά την πρώτη εμπάθεια μεταξύ τους, οι Murray και Clash κατόρθωσαν στην πορεία να συνυπάρξουν αρμονικά, ασκώντας κιόλας με τον τρόπο της η κάθε πλευρά θετική αλληλεπίδραση στη φήμη της άλλης. Λίγο μετά το θάνατο του Joe Strummer, ο Murray έγραψε ένα άρθρο στην Telegraph του οποίου ο τίτλος διατυπώνει μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: «Joe is dead, but the Clash are immortal”.

 

10. Nick Cave And The Bad Seeds – Scum

«Απόβρασμα» αποκαλεί έναν δημοσιογράφο ο Νικ Κέιβ εκτονώνοντας έτσι το θυμό του και υπονοώντας τις δολοφονικές διαθέσεις του προς αυτόν. Ο Νικ, ο οποίος έχει χορτάσει ευφημισμούς και εξάρσεις αγάπης από κοινό και κριτικούς, επιλέγει να σταθεί στα αρνητικά σχόλια κάποιου δίνοντάς του την τιμή να τον κάνει τραγούδι μίσους.

Αναρωτιέμαι αν o Κέιβ (και ο κάθε Κέιβ) έχει άραγε υπόψη του όλους εκείνους που έγραφαν και γραφούν κείμενα προσωπικής λατρείας γι’ αυτόν, συντηρώντας και θρέφοντας το μύθο του για τον ανεξίτηλο ρόλο που παίζει στις μικρές ζωές μας.

Nick Cave & The Bad Seeds : Scum