Η ιστορία πίσω από ένα τραγούδι: Copacabana - Barry Manilow

Το «Copacabana», γνωστό και ως «Copacabana (At The Copa)», περιλαμβάνεται στο δίσκο του Barry Manilow «Even Now» που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1978

Η ιστορία πίσω από ένα τραγούδι: Copacabana - Barry Manilow

COPACABANA (At the Copa) – Barry Manilow

 

Her name was Lola, she was a showgirl
With yellow feathers in her hair and a dress cut down to there
She would meringue and do the cha-cha
And while she tried to be a star, Tony always tended bar
Across a crowded floor, they worked from 8 till 4
They were young and they had each other
Who could ask for more?

At the Copa (CO!), Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the Copa (CO!), Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the Copa, they fell in love

(Copa Copacabana)

His name was Rico, he wore a diamond
He was escorted to his chair, he saw Lola dancin' there
And when she finished, he called her over
But Rico went a bit too far, Tony sailed across the bar
And then the punches flew and chairs were smashed in two
There was blood and a single gun shot
But just who shot who?

At the Copa (CO!), Copacabana (Copacabana)
The hottest spot north of Havana (here)
At the Copa (CO!), Copacabana
Music and passion were always the fashion
At the Copa, she lost her love

(Copa Copacabana)

Her name is Lola, she was a showgirl
But that was 30 years ago, when they used to have a show
Now it's a disco, but not for Lola
Still in the dress she used to wear, faded feathers in her hair
She sits there so refined, and drinks herself half-blind
She lost her youth and she lost her Tony
Now she's lost her mind!

(Chorus)… don't fall in love
Copacabana, Copacabana

***************************

Το όνομά της ήταν Λόλα και έκανε σόου φορώντας κίτρινα φτερά στα μαλλιά. Κι ενώ προσπαθούσε να γίνει αστέρι, ο Τόνι κράταγε το μπαρ. Δουλεύανε από τις 8 το βράδυ μέχρι τις 4 το πρωί. Ήτανε νέοι κι είχαν ο ένας τον άλλο.

Στο Κοπακαμπάνα, το πιο καυτό σημείο βόρεια από την Αβάνα, η μουσική και το πάθος ήτανε πάντα στη μόδα. Κι η Λόλα με τον Τόνι ερωτευτήκανε…

Το όνομά του ήταν Ρίκο και φορούσε ένα διαμάντι. Τον συνοδεύσανε μέχρι την καρέκλα του κι είδε τη Λόλα να χορεύει. Όταν τελείωσε, την κάλεσε στο τραπέζι. Αλλά ο Ρίκο το παρατράβηξε και ο Τόνι αμέσως πετάχτηκε από το μπαρ. Έπειτα πέσανε μπουνιές και οι καρέκλες σπάσανε στα δύο. Χύθηκε αίμα κι ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Αλλά ποιός πυροβόλησε ποιον;

Στο Κοπακαμπάνα, το πιο καυτό σημείο βόρεια από την Αβάνα, όπου η μουσική και το πάθος ήτανε πάντα στη μόδα, η Λόλα έχασε την αγάπη της.

Τη λένε Λόλα και κάποτε έκανε σόου. Αλλά αυτό ήταν πριν από 30 χρόνια. Τώρα το Κοπακαμπάνα είναι ντίσκο. Η Λόλα ακόμα φοράει το φόρεμα που φορούσε παλιά και τα ξεφτισμένα τώρα φτερά στα μαλλιά. Κάθεται εκεί κομψή και πίνει μόνη της μισότυφλα. Έχει χάσει τα νιάτα της, έχει χάσει τον Τόνι και τώρα έχει χάσει και το μυαλό της…

Στο Κοπακαμπάνα, το πιο καυτό σημείο βόρεια από την Αβάνα, όπου η μουσική και το πάθος ήτανε πάντα στη μόδα, μην ερωτευτείτε. Μην ερωτευτείτε στο Κοπακαμπάνα…

Το «Copacabana», γνωστό και ως «Copacabana (At The Copa)», περιλαμβάνεται στο δίσκο του Barry Manilow «Even Now» που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1978.

Το διάσημο αυτό τραγούδι της disco το έγραψαν στη Νέα Υόρκη ο Barry Manilow (μουσική) και οι Jack Feldman και Bruce Sussman (στίχοι).

Ο τίτλος αναφέρεται στο διάσημο νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης «Copacabana», που ονομάστηκε έτσι από την ομώνυμη περιοχή του Rio de Janeiro, και πράγματι τη δεκαετία του 1970 έγινε disco. Οι στίχοι αφηγούνται την ιστορία ενός κοριτσιού ονόματι Λόλα, που έκανε show στο Κοπακαμπάνα, και του αγαπημένου της, Τόνι, που κρατούσε το μπαρ. Οι στίχοι συνοδεύονται από μία χαρούμενη μουσική, που είναι ιδιαίτερα ταιριαστή στο πρώτο μισό του τραγουδιού και που είναι πιστή στο πνεύμα των καμπαρέ.

Όμως η ιστορία παίρνει τραγική τροπή όταν ο Τόνι πυροβολείται και σκοτώνεται από ένα αφεντικό της Μαφίας, τον Ρίκο, ο οποίος ενδιαφερόταν για τη Λόλα. Τριάντα χρόνια αργότερα βρίσκουμε τη Λόλα τρελή και αποθαρρημένη από την απώλεια του Τόνι. Εντούτοις και σ’ αυτό το μέρος του τραγουδιού η μουσική παραμένει αισιόδοξη, δημιουργώντας μία δραστική αντιπαράθεση μεταξύ των λέξεων και της μουσικής.

Ο ίδιος ο Barry Manilow θυμάται ότι έγραψε τη μουσική του «Copacabana» πολύ γρήγορα:

- Θυμάμαι ότι έβαλα τους στίχους πάνω στο πιάνο και πάτησα το κουμπί «Record» στο κασετόφωνό μου και έγραψα το τραγούδι σε λιγότερο από 15 λεπτά.

Στη συνέχεια ο Manilow πήγε το demo που περιείχε το τραγούδι (μόνο με πιάνο και φωνή) σε μία συνάντηση που είχε στο Palm Springs με τον παραγωγό Ron Dante προκειμένου να ακούσουν το υλικό για το νέο δίσκο. Αρχικά ο Dante είχε επιφυλάξεις με το τραγούδι.

Ron Dante: Είχαμε κάνει μεγάλες pop μπαλάντες και ξαφνικά ήταν εδώ με ένα γρήγορο, πολύ ρυθμικό τραγούδι με ιστορία. Κατόπιν μου είπε «Αν αυτό γίνει επιτυχία τότε θα είναι πολύ μεγάλη επιτυχία» και σκέφτηκα «Έχει δίκιο. Πάμε να το κάνουμε. Ας το ρισκάρουμε».

Ο συνδημιουργός Bruce Sussman διηγείται:

- Σκεφτήκαμε ότι γράψαμε κάτι καινοτόμο για το δίσκο «Even Now» του Barry. Το «Copacabana» τους εξέπληξε όλους, σίγουρα εμάς και ειδικά την Arista Records γιατί βρέθηκαν μπροστά σε μία σίγουρη επιτυχία. Αυτό το τραγούδι έβαλε τον Barry σε μία μοναδική θέση καθώς είχε ταυτόχρονα 3 επιτυχημένες ηχογραφήσεις στο Top 40. Χάρη σ’ αυτό ο Barry κέρδισε το πρώτο του και, πιστέψτε το ή όχι, το μοναδικό Grammy, το πρώτο χρυσό δίσκο για ένα τραγούδι που συνέθεσε ο ίδιος, την πρώτη του διεθνή επιτυχία και το πρώτο τραγούδι που αποτέλεσε την έμπνευση για σχέδια σε άλλα μέσα (τηλεοπτική ταινία και θεατρικό μιούζικαλ).

 

Το «Copacabana» ηχογραφήθηκε τον Ιούλιο του 1977 στα A&M Studios (σήμερα Henson Studios) του Los Angeles με παραγωγούς τον Barry Manilow και τον Ron Dante, ο οποίος έφερε μερικούς μουσικούς από το MediaSound του Manhattan (όπου ο ίδιος και ο Manilow άρχισαν να δουλεύουνε μαζί το 1974), καθώς και τον μηχανικό ήχου Michael Delugg και τον μπασίστα Will Lee. Βοηθός ήταν ο Derek Dunann.

Στην ηχογράφηση συμμετείχαν ο Will Lee στο μπάσο, ο Ronald Zito στα drums, ο Mitch Holder στην κιθάρα, ο Bill Mays στα πλήκτρα και ο Alan Estes στα κρουστά. Στον εξοπλισμό χρησιμοποιήθηκε μία κονσόλα Quad 8, μόνιτορ με ηχεία Altec 604E, subwoofer Vegas και ενισχυτές McIntosh 2100.

Ο παραγωγός Ron Dante θυμάται:

- Εκείνο το στούντιο ήταν απλά μαγικό. Είχε τον καλύτερο ήχο από κάθε άλλο που έχω εργαστεί. Ήταν υπέροχο στούντιο για να κάνει κανείς φωνητικά και ηχογραφήσεις. Είχαμε άλλες τέσσερις επιτυχίες που βγήκαν από κείνες τις ηχογραφήσεις. Ο Barry (Manilow) κι εγώ επιστρέψαμε το 2006 για να δουλέψουμε πάνω σ’ ένα άλμπουμ με τραγούδια της δεκαετίας του 1970 και χρησιμοποιήσαμε το ίδιο στούντιο. Φυσικά είχαν αλλάξει όλη την τεχνολογία αλλά είχε ακόμα πολλή από τη μαγεία των A&M Studios.

 

Κατά την ηχογράφηση του «Copacabana», οι μουσικοί ήταν μαζεμένοι κοντά ο ένας με τον άλλον και με μικρή απόσταση μεταξύ των οργάνων. Αυτό δεν προέκυψε αναγκαστικά, αλλά επειδή ο μηχανικός ήχου πίστευε στη συνεργασία των μουσικών έχοντας οπτική επαφή κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης.

Michael Delugg: Η επικοινωνία είναι ακόμα το κυρίαρχο στοιχείο μεταξύ των μουσικών. Αφού μελέτησαν τα μέρη τους, αυτό που ακολούθησε βασικά ήταν ένα τζαμάρισμα.

 

Ο Delugg χρησιμοποίησε σχετικά λίγα μικρόφωνα αλλά στο πιάνο είχε προσθέσει ένα ζευγάρι Sennheiser MD-421. Στη διαδικασία της μίξης, οι στερεοφωνικές λήψεις του πιάνου συνδυάστηκαν με μονοφωνικές.

Michael Delugg: Αυτό ήταν διαφορετικό από τις μπαλάντες. Ήταν ένα γρήγορο τραγούδι και ήθελα να πάρω περισσότερη επίθεση από το πιάνο.

 

Ο Alan Estes δημιούργησε ένα ρυθμό στα κρουστά, με τα οποία ξεκινάει το τραγούδι λειτουργώντας σαν φάρος για το κλίμα του κομματιού.

Ron Dante: Ήταν μία σπουδαία μπάντα. Μόνο με μπάσο, drums, κιθάρα, πλήκτρα και κρουστά καταφέραμε να καταστρώσουμε ένα πολύ συμπυκνωμένο και ρυθμικό τραγούδι. (…) Ξέραμε ότι έπρεπε να μείνουμε pop και να μην το κάνουμε στο ύφος του Gene Kelly, όπως έκανε η Bette Midler με το «Boogie Woogie Bugle Boy». Έπρεπε να το κρατήσουμε σύγχρονο αλλά με κάποιο άρωμα ρετρό. Τα κρουστά πραγματικά έκαναν τη διαφορά. Αλλά θα μπορούσε εύκολα να είχε πάει στο άλλο άκρο.

 

Ο Manilow τραγούδησε μέσω ενός μικροφώνου Neumann U87 με λίγη επεξεργασία (ελάχιστη συμπίεση και μία μικρή ώθηση στα 5 kHz).

Ron Dante: Ο Barry είχε αυτή τη σπουδαία μεσαίας έκτασης φωνή όπου δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά πράγματα.

Ο Delugg συμφωνεί προσθέτοντας ότι «ο Barry ήξερε πώς να δουλέψει με το μικρόφωνο όταν τραγουδούσε. Αλλά ένα πράγμα που έκανα μαζί του ήταν να το τοποθετώ πάντα ακριβώς στο ίδιο ύψος κάθε φορά, γεγονός που έκανε πιο εύκολο το ταίριασμα όταν έπρεπε να επιστρέψουμε σε μία επόμενη ημερομηνία για να προσθέσουμε κάτι». 

 

Με καλλιτεχνικούς όρους, το «Copacabana» ήταν κάτι καινούργιο για τον Barry Manilow.

Ron Dante: Δεν ήμουν σίγουρος για το πως θα προσέγγιζε το τραγούδι ο Barry. Αλλά αυτό που έκανε ήταν ότι τοποθέτησε τα φωνητικά στο σωστό κλειδί για μία ιστορία όπου οι στίχοι έχουν μία αφηγηματική ποιότητα. Μπορείς να καταλάβεις κάθε λέξη. Μέχρι σήμερα έρχονται άνθρωποι στον Barry ή σε μένα και λένε «Her name was Lola». Δεν είναι ο τίτλος, είναι ο πρώτος στίχος. Τόσο καλά ήταν τα φωνητικά.

 

Συνήθως ο Manilow ηχογραφούσε όλα τα φωνητικά του σε ένα μόνο πέρασμα, χωρίς προσθήκες και σε 4-5 λήψεις. Αν ήταν απαραίτητη κάποια προσθήκη, τότε ο Delugg άφηνε τον τραγουδιστή να συνεχίσει για άλλα 8-12 μέτρα χωρίς να τον σταματάει απότομα στο λάθος. Αυτό ήταν ένα καλό ψυχολογικό τέχνασμα για να κρατηθεί θετικό το κλίμα. Ο Manilow διπλοηχογράφησε τα ρεφρέν, μία διαδικασία που κύλησε ομαλά χωρίς προβλήματα. 

Michael Delugg: Αφού είχαμε τα βασικά φωνητικά, το ντουμπλάρισμα του Barry ήταν σαν το κερασάκι στην τούρτα. Ήταν τόσο καλός σ’ αυτό!

Το τραγούδι έγινε ακόμα πιο… γλυκό με τα έγχορδα και τα πνευστά που επιμελήθηκε ο Butler και με τα βοηθητικά φωνητικά που έκαναν οι Ginger Blake, Laura Creamer και Linda Dillard.

Η μίξη του «Copacabana» ήταν τυπική της προ-αυτοματοποιημένης εποχής και δεν έγιναν παρά λίγες αλλαγές στο τελικό master. Όμως το remix ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρον καθώς πραγματοποιήθηκε στην αναδυόμενη τότε βάση της χορευτικής εποχής και του dub-mix, τη Νέα Υόρκη. Το κομμάτι μεταφέρθηκε στο MediaSound, το οποίο μόλις εξοπλίστηκε μ’ ένα 24καναλο deck Studer A-80 και φαινόταν σαν παράδεισος για τον Delugg. Ο Jimmy Maelin πρόσθεσε περισσότερα κρουστά κατά τη διάρκεια μιας… ολονυχτίας στο Studio A προκειμένου να ικανοποιηθεί το αίτημα του προέδρου της Arista Records, Clive Davis, που επιθυμούσε μία εκτέλεση για τις disco. Αλλά το κλειδί στο remix ήταν ότι προστέθηκε μία πιο ρυθμική βάση. Ο Delugg το ολοκλήρωσε μέσω ενός παλιού μικροφώνου Electro-Voice RE38 και έχοντας τον Maelin να παίζει νότες τετάρτου για να δημιουργήσει ουσιαστικά μία νέα λήψη με βαθύ τύμπανο. Επίσης το πέρασε μέσα από equalizer ωθώντας το στα 50 και 60Hz, αφαιρώντας τις μεσαίες συχνότητες και προσθέτοντας μερικές κορυφαίες τελικές.

Το remix του «Copacabana» είχε ενδιαφέρον ντεμπούτο: Ένα φθινοπωρινό Σαββατόβραδο, ο Dante και ο Manilow πήραν το χορευτικό mix του τραγουδιού στο πραγματικό Copacabana, στην East 60th Street του Μανχάταν, όπου βρισκόταν το club από το 1941, και ζήτησαν από τον DJ να τους κάνει τη χάρη να παίξει το τραγούδι. Πράγματι, τα μεσάνυχτα, το τραγούδι ακούστηκε από τα ηχεία του νυχτερινού κέντρου.

Ο Dante θυμάται: Όλοι στην πίστα σταμάτησαν να χορεύουν. Ένιωθα αυτή την αίσθηση στο στομάχι μου σαν να κάνει «Uh-oh». Τότε, ένα ζευγάρι άρχισε να χορεύει και μετά όλοι οι άλλοι μπήκαν στο χορό. Τι ανακούφιση! Ξέραμε ότι το πετύχαμε

Το «Copacabana» κυκλοφόρησε σε single σε δύο διαφορετικές εκδοχές, με διαφορετική διάρκεια. Τον Ιούλιο του 1978 το τραγούδι μπήκε στο αμερικάνικο Top 40 και έφτασε στο Νο 8, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία έφτασε στο Νο 42.

Λίγο μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, ο Barry Manilow κυκλοφόρησε και μία ισπανική εκτέλεση με τίτλο «Copacabana (En El Copa)». Στα χορευτικά κέντρα παιζόταν συχνά η ισπανική εκτέλεση προς τέρψιν των Λατίνων πελατών. Όμως αν και η εκτέλεση αυτή γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις ισπανόφωνες κοινότητες, απέτυχε να μπει στους αμερικάνικους πίνακες επιτυχιών.

Πάντως, το «Copacabana» έγινε ύμνος του ομώνυμου κέντρου της Νέας Υόρκης και εκτόξευσε τη δημοτικότητά του. Το τραγούδι γρήγορα έγινε χρυσό και βοήθησε και στις πωλήσεις του δίσκου, ο οποίος έγινε 3 φορές πλατινένιος.

Το Φεβρουάριο του 1979 ο Barry Manilow κέρδισε βραβείο Grammy στην κατηγορία Best Pop Male Vocal Performance.

Το 1982 κυκλοφόρησε μία ζωντανή ηχογράφηση του τραγουδιού, η οποία περιλαμβάνεται στο δίσκο «Barry Live in Britain» και προέρχεται από συναυλία που έδωσε ο Barry Manilow στο Royal Albert Hall του Λονδίνου τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς.

Το 1985, ο Barry Manilow και οι συνεργάτες του, Bruce Sussman και Jack Feldman, επέκτειναν το τραγούδι σε ένα μεγάλου μήκους τηλεοπτικό μιούζικαλ με τίτλο «Copacabana», επεκτείνοντας την πλοκή του ομώνυμου τραγουδιού και γράφοντας επιπλέον τραγούδια. Το μιούζικαλ προβλήθηκε για πρώτη φορά το Δεκέμβριο του 1985 και πρωταγωνιστούσε ο ίδιος ο Barry Manilow στο ρόλο του Tony. Φυσικά το «Copacabana» ακούγεται στο μιούζικαλ και περιλαμβάνεται και στο αντίστοιχο soundtrack.

Το Σεπτέμβριο του 1990 ανέβηκε στο Atlantic City των Η.Π.Α. το show «Barry Manilow Presents Copacabana», το οποίο παρακολούθησαν πάνω από 100.000 άτομα τους πρώτους 6 μήνες.

Το Νοέμβριο του 1992 κυκλοφόρησε η συλλογή του Barry Manilow «The Complete Collection And Then Some…», όπου εκτός από την αυθεντική πρώτη εκτέλεση του «Copacabana» περιλαμβάνεται και μία δοκιμαστική ηχογράφηση του τραγουδιού –αν και διακοπτόμενη- που είχε κάνει ο Manilow στο σπίτι του το 1977.

 

Το 1993 κυκλοφόρησε ένα remix που έκανε ο Dave Ford πάνω στην πρώτη εκτέλεση, με τίτλο «Copacabana (The 1993 Remix)», το οποίο έφτασε στο Νο 22 των Η.Π.Α.

Το 1994 το «Copacabana» μετατράπηκε σε θεατρικό μιούζικαλ δύο πράξεων, το οποίο ανέβηκε στο Plymouth, στο Manchester και στο Λονδίνο (παιζόταν μέχρι το Σεπτέμβριο του 1996).

Το 1994 κυκλοφόρησε και το soundtrack του θεατρικού μιούζικαλ όπου το «Copacabana» περιλαμβάνεται δύο φορές (στην εναρκτήρια σκηνή και στο φινάλε).

Στη συνέχεια ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία στη Μεγάλη Βρετανία και αργότερα (το 2000) μία αμερικάνικη παραγωγή έκανε περιοδεία για πάνω από ένα χρόνο στις Η.Π.Α. Από τότε έγιναν παγκοσμίως πάνω από 200 παραγωγές του show, σε μία εκ των οποίων συμμετείχε και ο Παναγιώτης Πετράκης. Μεταξύ των παραστάσεων περιλαμβάνεται και μία σουηδική που ανέβηκε το φθινόπωρο του 2005 στο Vaxjo σε μετάφραση του ηθοποιού John Martin Bengtsson (ο οποίος και πρωταγωνιστούσε). 

Τον Απρίλιο του 2004 κυκλοφόρησε μία ζωντανή ηχογράφηση, η οποία περιλαμβάνεται στο διπλό άλμπουμ «2 Nights Live!» καθώς και στο DVD «Ultimate Manilow! Live from the Kodak Theatre».

Το Σεπτέμβριο του 2004 ο Barry Manilow κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Scores: Songs From Copacabana and Harmony», όπου περιλαμβάνεται μία νέα εκτέλεση του τραγουδιού (2005 Dance Mix).

Το 2010 ο Paul Gilmore κυκλοφόρησε ένα remix του «Copacabana».

Το Μάρτιο του 2010 ο Σκωτσέζος ηθοποιός και τραγουδιστής John Barrowman κυκλοφόρησε μία εκτέλεση, η οποία περιλαμβάνεται στο άλμπουμ με τίτλο το όνομά του.

Στις 13 Μαρτίου 2011 ο Barry Manilow εμφανίστηκε στα Olivier Awards στο Λονδίνο, όπου ερμήνευσε το «Copacabana» συνοδεία της BBC Concert Orchestra.

 

Άλλες εκτελέσεις

Το 1978 ο Πασχάλης κυκλοφόρησε την ελληνική εκδοχή, με τίτλο «Κοπακαμπάνα», η οποία περιλαμβάνεται στο δίσκο «Αν Μια Μέρα Σε Χάσω». Τους στίχους τους έγραψε η Σέβη Τηλιακού:

 

Ήταν η Λόλα, κι ήταν αρτίστα
φορούσε ρούχα λαμπερά και πολύχρωμα φτερά
χόρευε mambo, γεμάτη μπρίο
είχε καρδιά ρομαντική και μια αγάπη μυστική
αυτή μια πρώτη σταρ, κι αυτός παιδί του μπαρ
αγαπήθηκαν όλο πάθος, τόσο δυνατά

Μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
ο Τόνυ κι η Αμερικάνα
μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
έρωτας, κέφι, ρυθμός, μουσική
κάτω απ' τα φώτα
μέσα στην Κόπα, Κόπα Καμπάνα

Και κάποια νύχτα, ήρθε ο άλλος
είχε τουπέ κατακτητή κι όψη τυχοδιωκτική
βλέπει τη Λόλα και της σφυρίζει
κι όπως εκείνη τον κοιτά, της γελά προκλητικά.
Ο Τόνυ δεν μπορεί ν' αντέξει τη σκηνή
κι η λεπίδα στο χέρι του άλλου, λάμπει πριν τη δει

Μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
η Λόλα η αμερικάνα
μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
χάνει για πάντα τον μοναδικό τον έρωτά της
μέσα στην Κόπα, Κόπα Καμπάνα

Τη λένε Λόλα, πριν σβήσουν όλα
ήταν ωραία λαμπερή, μια βεντέτα στη σκηνή
τώρα γερνάει κι όλο γυρνάει

με σαλεμένο λογικό, σ’ ένα show φανταστικό
κοστούμια λαμπερά, πολύχρωμα φτερά
μοιάζουν τώρα που ‘χουν ξεφτίσει, τόσο θλιβερά

Μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
τη Λόλα την αμερικάνα
μες την Κόπα, Κόπα Καμπάνα
ποιός τη θυμάται ακόμα τη Λόλα
μες την Κόπα
ίσως κανείς.

 

  • James Last (1979, στο δίσκο «Copacabana – Happy Dancing»).
  • Franck Pourcel (1979, ορχηστρική εκτέλεση στο δίσκο «HiFi Sound 79»).
  • Shirley Bassey (1979, στη β’ πλευρά του single «This Is My Life»).
  • Vandals (1985, κυκλοφόρησαν μία παρωδία του τραγουδιού, με τίτλο «Dachau Cabana», η οποία περιλαμβάνεται στη συλλογή «When Men Were Men and Sheep Were Scared». Στην εκτέλεση αυτή, η ηρωίδα αντί για τη Λόλα είναι η Anne Frank! Την παρωδία αυτή ερμήνευσε αργότερα και ο Bradley Nowell των Sublime).
  • Paul de Leeuw (1994, με τίτλο «Kopa Koopavond» στο άλμπουμ «ParaCDmol»).
  • Mark Jonathan Davis (1996, παρωδία με τίτλο «Star Wars Cantina», χρησιμοποιώντας τη μουσική του «Copacabana» και στίχους με αναφορά στον «Πόλεμο Των Άστρων». Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1997 από το ραδιοφωνικό show του Dr. Demento. Ο Mark Davis πρόσθεσε στη μουσική του «Copacabana» διαλόγους από τις ταινίες της σειράς Star Wars και φωνητικά της Loretta Mendoza καθώς και μικρά αποσπάσματα από το τραγούδι «Mad About Me» των Figrin D’an and the Modal Nodes. Αν και ο Davis δεν είχε πάρει άδεια από την Lucasfilm Ltd, δεν είχε κανένα πρόβλημα με τη δικαιοσύνη καθώς η εταιρία του Lucas δήλωσε ότι το τραγούδι είναι «χαριτωμένο» και επιπλέον οι παρωδίες προστατεύονται από τον αμερικανικό νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων. Συχνά η παρωδία αυτή αποδίδεται λανθασμένα στον Weird Al Yankovic).
  • DJ Hell (1999, με τίτλο «Copa» στο άλμπουμ «Munich Machine». Στην εκτέλεση αυτή  ακούγεται και sample από το αυθεντικό τραγούδι του Barry Manilow).  
  • Amanda Lear (2005, κυκλοφόρησε δύο εκτελέσεις του «Copacabana». Η μία εκτέλεση έχει διάρκεια 3:26 και περιλαμβάνεται στο ομώνυμο single και η άλλη έχει διάρκεια 4:17, με ένα αργό πιάνο στην εισαγωγή, και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Forever Glam!»).
  • Kylie Minogue (2008, ερμήνευσε το τραγούδι ζωντανά κατά τη διάρκεια της περιοδείας KylieX2008. Παρόλο που δεν είχε κανένα σχέδιο να κυκλοφορήσει την εκτέλεσή της, κατόπιν πιέσεων των θαυμαστών της αποφάσισε να ηχογραφήσει την εκτέλεση και να την κυκλοφορήσει σε single. Μάλιστα ζήτησε την άδεια του Bruce Sussman προκειμένου να αλλάξει το όνομα της Lola σε Kylie, αλλά εκείνος αρνήθηκε θυμωμένος λέγοντας: «Με τίποτα! Το όνομα της κοπέλας είναι Lola. Όχι Lola Minogue ούτε Kylie!»).

 

Το «Copacabana» ακούγεται στις ταινίες «Παιχνίδι Για Δολοφόνους» (Foul Play, 1978), «Η Κουκλίτσα Με Τα Ροζ» (Pretty In Pink, 1986), «Off Beat» (1986), «Η Εξαφάνιση» (The Vanishing, 1993), «Duets» (2000), «Ο Γιατρός Ξανατρελάθηκε» (Dr. Dolittle 2, 2001), «Μαδαγασκάρη 2» (Madagascar: Escape 2 Africa, 2008), «Εγώ, Ο Απαισιότατος» (Despicable Me, 2010) και στο ντοκιμαντέρ «Olhar Estrangeiro» (2006).

Το 1979 το «Copacabana» ακούστηκε στο Muppet Show με ερμηνεύτρια τη Liza Minnelli.

Το τραγούδι ακούστηκε επίσης στα τηλεοπτικά show «De Mike Burstyn Show» (1979) και «Torvill & Dean's Dancing on Ice» (2006) καθώς και στις σειρές «Insel der Träume» (1991), «Simpsons» (1995), «Τα Φιλαράκια» (Friends, 1996, όπου το τραγουδάει η Jennifer Aniston όταν ο πρώην αρραβωνιαστικός της παντρεύεται μία από τις πρώην καλύτερές της φίλες), «Sex and the City» (2001, όταν ο χαρακτήρας του John Corbett, Aidan Shaw, μαγειρεύει στην κουζίνα της Carrie ακούγοντας και χορεύοντας το τραγούδι)  και «Υπέροχα Πλάσματα» (2007).

Το Μάρτιο του 2002, χρησιμοποιήθηκε μία παρωδία του τραγουδιού σε επεισόδιο της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων Simpsons. Στο επεισόδιο αυτό ο Homer (ως Οδυσσέας) και οι σύντροφοί του βρίσκονται στο νησί των Σειρήνων, όπου οι Σειρήνες τραγουδούν ένα τραγούδι με τίτλο «Island Of Sirens» που είναι παρόμοιο με το «Copacabana». Η εκτέλεση αυτή συμπεριλήφθηκε αργότερα στο άλμπουμ «Testify» που κυκλοφόρησε το 2007.

Το «Copacabana» συμπεριλήφθηκε στα video games We Dance Star Mat Pack και Karaoke Revolution Presents: American Idol Encore καθώς και στο βιβλίο του Αντώνη Βιλλιώτη «Τι Εστί Βερίκοκο» (2011). Το 2009 το τραγούδι έγινε παρωδία με τίτλο «Σήμα Καμπάνα» σε διαφήμιση του Cosmote. Το «Copacabana» ενδείκνυται επίσης για μουσική υπόκρουση σε αποκριάτικα πάρτι και καρναβάλια.

Barry Manilow Copacabana