Τα 5 καλύτερα άλμπουμ του Αυγούστου

Συγκεντρώνουμε τα καλύτερα άλμπουμ που ακούσαμε τον Αύγουστο από τους Spoon και την FKA Twigs μέχρι τους Merchandise

Cymbals Eat Guitars

Ο Αύγουστος πατροπαράδοτα είναι μια μεταβατική περίοδος δισκογραφικά, ένας μήνας που βγαίνουν λίγα και καλά άλμπουμ πριν ξεκινήσουν δυναμικά οι κυκλοφορίες του φθινοπώρου που συνήθως βρίσκουμε πολυαναμενόμενα άλμπουμ. Τους επόμενους μήνες λοιπόν, περιμένουμε δίσκους από Caribou, Interpol, Death From Above 1979, TV On The Radio, Flying Lotus και πολλούς πολλούς ακόμη. Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι τον Αύγουστο δεν βγήκαν μερικά εξαιρετικά άλμπουμ που σίγουρα θα συζητάμε στο τέλος του χρόνου, όπως ίσως το σημαντικότερο ντεμπούτο του 2014, το LP1 της FKA Twigs, την αναμενόμενη επιστροφή των Spoon αλλά και το δεύτερο άλμπουμ των Pallbearer που θα δούμε ζωντανά τον Οκτώβρη. Παρακάτω ακολουθούν λοιπόν οι 5 αγαπημένες μας κυκλοφορίες του Αυγούστου:

---------

Spoon "They Want My Soul"

Οι Spoon για αρκετούς από εμας είναι η σπουδαιότερη indie rock μπάντα των 00's (μαζί με τους Deerhunter) μ' ενα τρομερό σερί εξαιρετικών δίσκων που συνεχίζει με το εξαιρετικό They Want My Soul. Μπορεί το Transference να θεωρήθηκε ως πισωγύρισμα (τρομερά υποτιμημένος δίσκος κατά τη γνώμη μας) η φετινή τους επιστροφή αποτελεί κάτα κάποια έννοια μια άτυπη συνέχεια του Ga Ga Ga Ga Ga. Ένα πολυδιάστατο άλμπουμ, με αρκετά synths στον ήχο τους που όμως δεν αλλοιώνει τις straighforward μελωδίες τους. Το They Want My Soul είναι ένα σχεδόν αψεγάδιαστο άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος το οποίο περιλαμβάνει μάλιστα μερικές από τις πιο δυνατές τους στιγμές στην καριέρα τους. Μεταξύ άλλων και το καλύτερο κλείσιμο δίσκου για φέτος με το ανθεμικό New York Kiss. 

 

FKA Twigs "LP1"

Για να εξετάσουμε καλύτερα το LP1 της FKA Twigs καλό ειναι να απομονώσουμε λίγο στο πρώτο single του ντεμπούτου της το "Two Weeks": Ένα σκοτεινό rnb κομμάτι, με μια αιθέρια ατμόσφαιρα, που γίνεται καλύτερο με κάθε ακρόαση καθώς τότε πραγματικά αντιλαμβάνεσαι όλα τα layers στα οποία χτίζει η νεαρή Βρετανίδα. Κάπως έτσι και ολόκληρο άλμπουμ χρειάζεται χρόνο, καθώς δεν έχει καμία σχέση με τη μέση rnb κυκλοφορία. Αρκετά ηλεκτρονικό, με μια post dupstep προσέγγιση που φτάνει μέχρι τη φουτουριστική νεο soul του James Blake, αρκετά πειραματικό σε σημείο, η Twigs κυκλοφορεί την πιο τολμηρή ποπ κυκλοφορία της χρονιάς σ' ενα ντεμπούτο που θα επανερχόμαστε για καιρό. 

 

Ty Segall "Manipulator"

Απ' ότι φαίνεται δύσκολα θα κυκλοφορήσει κακό δίσκο ο αγαπητός μας Ty, όσα άλμπουμ και αν βγάζει κάθε χρόνο. Αυτή τη φορά κυκλοφορεί τον πιο φιλόδοξο του δίσκο, ένα μεγάλο σε διάρκεια άλμπουμ, ένα ταξίδι σε όλες τις επιρροές του. Το Manipulator μοιάζει σαν να πήγε ένα απόγευμα στη δισκοθήκη του σαλονιού του, βρήκε όλους τους 70's δίσκους του, από psych garage και hard rock μέχρι glam(!) και ψυχεδελική ποπ και σκέφτηκε "χμμ πως θα ήταν αν τα συνδύαζα όλα αυτα σ' ενα άλμπουμ;". Ε, κάπως έτσι ακούγεται το Manipulator που αν έλειπαν μερικά κομμάτια ίσως να μιλάγαμε για τον καλύτερο του δίσκο μέχρι στιγμής. 

 

Merchandise "After The End"

Οι Merchandise είναι μια μπάντα που ξεπήδησε από την hardcore punk σκηνή της Φλόριδα, αλλά αποφάσισαν να στραφούν σε πιο ποπ μονοπάτια κυκλοφορώντας το Children of Desire το 2012, ένα άλμπουμ που ισορροπούσε ιδανικά ανάμεσα στο θορυβώδες punk και την 80's indie pop των Smiths. Φέτος λοιπόν έκαναν το μεγάλο πέρασμα και πλέον με την σφραγίδα της 4AD στα εξώφυλλα των δίσκων τους κυκλοφορούν ένα ακόμα πιο μελωδικό άλμπουμ, αποτινάσσοντας από τον ήχο τους ότι μπορεί να θυμίζει punk φτάνοντας στα όρια της power pop αλλά και της 90's ποπ των REM. Αρκετά νωχελικό σε κάποια σημεία που όμως μας προσφέρουν κομμάτια όπως το Green Lady που σίγουρα είναι από τις καλύτερες τους στιγμές. 

 

Cymbals Eat Guitar "LOSE"

 

Αν έπρεπε να επιλέξω την πιο υποτιμημένη indie rock μπάντα των τελευταίων 5 ετών σίγουρα θα υπερτόνιζα την αξία των Cymbals Eat Guitars βάζοντας να παίζει δυνατά το τελευταίο τους άλμπουμ "LOSE". Αυτό ειναι το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους, το οποίο δεν κρύβει σε κανένα σημείο του την αγάπη του για την oldschool indie rock των 90's με κομμάτια οπως το σπουδαίο "Warning" που μπαίνει άνετα δίπλα στο "Ι'm Not Part Of Me" των Cloud Nothings ως τα καλύτερα κιθαριστικά κομμάτια του 2014. Η έναρξη με το "Jackson" επίσης από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου που παραπέμπει ευθέως στο "... And The Hazy Sea" του τρομερού ντεμπούτου τους. 

Tags: