Deafheaven w/ Allochiria Live @ Gagarin 205 - 28/5/2014

Σπουδαία εμφάνιση από την black metal μπάντα από το Σαν Φρανσισκο που θα θυμούνται για χρόνια οι ελάχιστοι που παραβρέθηκαν στο live

Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Deafheaven live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205
Allochiria live @ Gagarin 205

"Too black for the white kids, too white for the blacks".

Αυτός ο στίχος του Earl Sweatshirt στο Chum θα ταίριαζε απόλυτα στην περίπτωση των Deafheaven και της απογοητευτικής προσέλευσης του κόσμου εχθές το βράδυ στο Gagarin, που φαίνεται ότι πληρώνουν αυτό το crossover σε διαφορετικά είδη.

Αρκετά metal για το "indie" κοινό. Όχι τόσο metal και για το φανατικό metal κοινό.

Όπως και να έχει, είναι άξιο συζήτησης πως μία από τις πιο φημισμένες μπάντες της νέας black metal σκηνής της Αμερικής, που μεταξύ άλλων κυκλοφόρησαν το καλύτερο άλμπουμ του 2013 (αντικειμενικά αν λάβουμε υπόψη τις κριτικές παγκοσμίως) δεν κατάφερε να πείσει το ελληνικό κοινό, παρά μόνο 200 νοματαίους. 

Από την μία ένα κοινό που υποτίθεται ότι στηρίζει νέες μπάντες και τάσεις της ανεξάρτητης σκηνής (λολ) γυρίζει την πλάτη του σ' ενα συγκρότημα που μπορεί να μην είναι 100% του γούστου αλλά αν μην τι άλλο αξίζει να το δεις τώρα, που είναι στην καλύτερη φάση της καριέρας τους. Ένα "indie" κοινό που απ' οτι φαίνεται πηγαίνει μόνο σε συναυλίες ψυχεδελικών garage μπαντών από την Καλιφόρνια, ή σε τζάμπα live στο Six DOGS "εκεί που είναι η φάση".

Και από την άλλη ένα metal κοινό που σνομπάρει μια μπάντα που την ξέρουν και άλλοι άνθρωποι πέρα από αυτούς (ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ) και τους απορρίπτουν ως hipsters επειδή το Pitchfork και το Stereogum έβαλαν το Sunbather στα 10 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Για να είμαι απόλυτα δίκαιος όμως, τo πρόβλημα για μένα σε καμία περίπτωση δεν είναι το metal κοινό που όπως και να το κάνουμε είναι πιο αφοσιωμένο στις προτιμήσεις του, δεν ενθουσιάζεται εύκολα με παροδικές μόδες και χτίζει αργά αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη του σε κάποιες μπάντες. Το πρόβλημα είναι το κοινό που διαβάζει τα παραπάνω "influential" μέσα. Βέβαια μέσα σε όλα αυτά πρέπει να σκεφτούμε και το πως προωθήθηκε από τα μέσα η εν λογω συναυλία και σε ποιούς, αλλά αυτό είναι μια διαφορετική συζητήση για κάποια άλλη στιγμή.

Αυτοί που γενικά περίμενα να στηρίξουν αυτή τη συναυλία περισσότερο απ' όλους ήταν το post rock κοινό που χρόνια τώρα γεμίζει σταθερά συναυλίες από τους Mogwai και τους GY!BE μέχρι τους ISIS, τους Pelican και τους Red Sparrows. Αλλά και από εκεί λίγα πράγματα δυστυχώς. 

Φαντάζομαι πάντως και οι ISIS αν ερχόντουσαν το 2002 θα μάζευαν αντίστοιχα λίγο κόσμο. Βέβαια στην πορεία κατέληξαν να γεμίζουν το Fuzz το 2009. Οπότε ας κάνουμε μια πρόβλεψη ότι οι Deafheaven σε δέκα χρόνια από τώρα θα μαζεύουν αντίστοιχο κόσμο.

Το μεγάλο κρίμα της υπόθεσης, για να επανέρθουμε στη χθεσινή συναυλία,  είναι πως αυτό το σπουδαίο live που έβγαλαν οι Deafheaven το είδε τόσο λίγος κόσμος. 

Η μπάντα από το Σαν Φρανσίσκο έπαιξε ολόκληρο το Sunbather (στην πραγματικότητα δηλαδή, τα τέσσερα επικά σε διάρκεια κομμάτια) και κατάφερε όλα τα συναισθήματα που έβγαζαν στον δίσκο να τα γιγαντώσουν σε τεράστιο βαθμό στο live. Σε όλα αυτά μεγάλο ρόλο έπαιξε η τρομερή ερμηνεία του George Clark , μια ψιλόλιγνη φιγούρα με προσεγμένη χωρίστρα που θύμιζε ναζί Γερμανό εχθρό του Indiana Jones, με θεατρικές κινήσεις ν' αναλαμβάνει ρόλο μαέστρου που χωρίς αυτόν η υπόλοιπη μπάντα έμοιαζε ανίκανη να παίξει. 

Δεν έδωσε την παραμικρή σημασία που έπαιζε μπροστά σε τόσο λίγο κόσμο, με τις χαρακτηριστικές κινήσεις του προέτρεπε το κοινό να έρθει όλο και πιο κοντά στην σκηνή, έφτυνε τους στίχους του μπροστά στα εκστατικά πρόσωπα στην πρώτη σειρά και χτυπιόταν σε κάθε αλλαγή της μουσικής.

Ολα αυτά μπροστά από μια χαοτική μουσική, ευγενική χορηγία του σπουδαίου ντράμερ, κιθαριστικού θορύβου και μελωδιών που ένιωθες να σε χτυπάνε κατευθείαν στο στήθος. Αν έπρεπε να επιλέξουμε την κορυφαία στιγμή της βραδιάς προσωπικά για μένα ήταν το Pecan Tree κομμάτι που συγκεντρώνει όλες τις επιρροές τους. Από το γρήγορο black metal στην αρχή του κομματιού, στις slide κιθάρες των GYBE και της χαρακτιριστικής μελωδίας των Mogwai στο οργιώδες τελείωμα των ISIS. 

Black metal, shoegaze metal, hipster metal. Ότι και να ήταν αυτό, οι Deafheaven για μια ώρα κατέθεσαν ψυχή, και έβγαλαν μία από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουμε δεί όχι μόνο φέτος αλλά γενικά τα τελευταία χρόνια. 

*Την συναυλία άνοιξαν οι Allochiria με το αργόσυρτο sludge metal/ post rock που σε αρκετά σημεία ήταν ενδιαφέρον αλλά σε κάποια άλλα κάπως επαναλαμβανόμενο. Kudos στην frontwoman της μπάντας που με τα brutal φωνητικά δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αλλούς performers του είδους.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Λαντζούνης

Deafheaven - Sunbather, live in Athens, 28/05/2014