The Fleshtones w/ Dirty Fuse Live @ Gagarin 205 - 05/06/2014

Η διονυσιακή τελετουργία και το αρχέγονο rock’n’roll πνεύμα που ζωντάνεψαν οι Fleshtones στη σκηνή του Gagarin, δεν περιγράφεται με λόγια. Απλά βιώνεται

The Fleshtones Live @ Gagarin 205 - 05/06/2014

Πρέπει να είχα φτάσει πια στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όταν άρχισα να συνέρχομαι από το rush αδρεναλίνης, το χορό και το ξεσάλωμα στα οποία είχα συμμετάσχει λίγα λεπτά νωρίτερα, στο Gagarin 205. Άρχισα να σκέφτομαι τι να σας γράψω γι’ αυτά που είχα δει, ή μάλλον για όσα ΕΖΗΣΑ στη Λιοσίων.

Το κέφι που είχα και κάποιοι σχεδόν λογικοί συνειρμοί μου κόλλησαν στο μυαλό το πασίγνωστο καρέ από κόμικ, όπου ο Batman χαστουκίζει τον Robin, εμποδίζοντάς τον να τελειώσει μία φράση. Σκεφτόμουν πιθανούς διαλόγους.

 

Εκδοχή πρώτη: Robin: Μα, τους Fleshtones τους έχω ξαναδ… Διακοπή από σφαλιάρα και ο Batman απαντά: Κανένα show των Fleshtones δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο. Ειδικά, αν απέχουν μερικά χρόνια μεταξύ τους!

Εκδοχή δεύτερη: Robin: Μα, ο Zaremba τον προηγούμενο Σεπτέμβριο έγινε εξήντα χρον… Νέα διακοπή από πιο δυνατή σφαλιάρα του Batman: Πρόκειται για μία μοναδική περίπτωση, όπου ένας εξηντάρης εμφανίζει την ενέργεια τριών εικοσάχρονων και τη χειρίζεται με πείρα αιωνόβιου!

Εκδοχή τρίτη: Robin: Δεν ξέρω πόσο hip είναι να βλέπεις σήμερα μπάντες σαν τους Flesht… Σφαλιάρα πολλών ρίχτερ από το χέρι του υπερ-ήρωα: Καλύτερα να σκεφτείς πόσο hip είναι να βλέπεις τη μοναδική μπάντα που έπαιξε στο CBGB's στα 70's και δεν διαλύθηκε, ούτε έμεινε ποτέ ανενεργή. Ούτε για ένα μήνα!

Εκδοχή τέταρτη: Robin: Γιατί να δω γέρους γκαραζιέρηδες τη στιγμή που η νέο-garage φάση ανθ… Μανιώδης σφαλιάρα: Έχεις δει εξηντάρη να χορεύει σαν εικοσάρης, να σκαρφαλώνει σαν αίλουρος, να χτυπιέται επί ώρες, να κατεβαίνει από τη σκηνή μόνο για να κάνει… κάμψεις(!!!) και να μη λέγεται Iggy;

Ε, την Πέμπτη το βράδυ στο Gagarin έπαιζε μια μπάντα που απαρτίζεται από τέσσερις τέτοιους τύπους. Kαι κανένας τους δεν λέγεται Iggy! Tί πήγαινες να πεις για νέο-garage άνθη; Θα μπορούσα να αλλάξω δεκάδες φορές τα λόγια μέσα στα “συννεφάκια” του καρέ, όμως δεν αξίζει ένας τόσο βαρετός τρόπος περιγραφής σε μια τόσο εντυπωσιακή βραδιά.

Οι Fleshtones παραμένουν δυναμίτες. Επειδή είχα σχεδόν δύο δεκαετίες να τους δω, με ξένισε το πόσο αγενής είναι ο χρόνος απέναντι στους τολμηρούς γλεντζέδες.

Μάλιστα, οι πρώτες κινήσεις τους επί σκηνής μου φάνηκαν σχεδόν γραφικές. Όμως, δεν μου πήρε πάνω από 3-4 τραγούδια, για να ξεχάσω το φαίνεσθαι και να απορροφηθώ από το είναι μιας μπάντας που διεκδικεί τον τίτλο της πιο κοσμοπολίτικης αλητοπαρέας από καταβολής rock’n’roll. Βλέπετε, είναι όντως η μόνη μπάντα που έχει παίξει στο CBGBs των 70s και παραμένει εν ενεργεία (τόσο συναυλιακά όσο και δισκογραφικά) για σχεδόν 40 χρόνια. Είναι επίσης η μπάντα που έχει ζήσει από πρώτο χέρι όλο το hype και όλη τη γκλαμουριά της νεοϋορκέζικης σκηνής, από τη disco και το punk μέχρι το no-wave και το νεο-garage.

Οι Fleshtones έχουν ζήσει τους Ramones ως ινδάλματα που τους ενέπνευσαν να κάνουν τη δική τους μπάντα, αλλά και ως φιλαράκια με τα οποία τα έπιναν σε καταγώγια της πόλης. Στο Gagarin φρόντισαν να τους αποτίσουν φόρο τιμής με το τραγούδι τους “Remember the Ramones”. Άλλα ιερά τέρατα που τίμησαν με διασκευές τους χτες; Οι Beatles, οι Doors και οι Led Zeppelin.

"Οι Fleshtones, είναι όντως η μόνη μπάντα που έχει παίξει στο CBGB's των 70's και παραμένει εν ενεργεία (τόσο συναυλιακά όσο και δισκογραφικά) για σχεδόν 40 χρόνια."

 

Ειδικά, η εκδοχή τους για το “Communication Breakdown” και για το δεύτερο μέρος του “Whole Lotta Love”, αποτέλεσαν ένα μνημειώδες κλείσιμο, αφού είχαν προηγηθεί ουκ ολίγα highlights: Όπως η στιγμή που παρέδωσαν τα όργανά τους σε μέλη των Last Drive (Καρανικόλας και Μιχαλάτος) και κατέβηκαν μέσα στη μέση του κόσμου για να αγκαλιαστούν με τους φανς και να κάνουν μερικά… πους-απς!

Ή το κορυφαίο ενσταντανέ (μπορείτε να το δείτε εδώ: http://www.flickr.com/photos/61206119@N05/14332693016/in/photostream) που έχασαν όσοι φωτογράφοι δεν ήταν fans και έφυγαν νωρίς, όπου οι Zaremba και Fox γονάτισαν, για να πατήσει πάνω τους και να συνεχίσει το σόλο του από ψηλά, ο αεικίνητος Keith Streng. Ή η στιγμή που ο Zaremba κατέβηκε από τη σκηνή μαζί με το μικρόφωνο, το οποίο παρέδωσε στο έλεος του (μικρού αλλά πολύ κεφάτου) κοινού και βγήκε έξω, στη Λιοσίων! Ή οι κάμποσες φορές που έβαλε όλο τον κόσμο να περιστραφεί, σαν δερβίσηδες σε έκσταση, διαλέγοντας στην τύχη τον επόμενο Fleshtone που θα συνεχίσει το σετ, αναλαμβάνοντας να ξεκινήσει ένα από τα πολλά αγαπημένα τραγούδια τους.

Το σετ τους ήταν πολύ προσεγμένο και μοιρασμένο ανάμεσα στην πυκνή δισκογραφία τους (με σοβαρή παράλειψη το αγαπημένο Hexbreaker και με φανερή τη διάθεσή τους να παραλείψουν πολλά επιτεύγματά τους από τα 80's). Από το “The Dreg”, που υπήρχε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους του 1982, μέχρι το “Hipster Heaven” από το φετινό τους LP, “Wheel of Talent”, οι θεότρελοι νεοϋρκέζοι μας παρέσυραν σε ένα groovy ηλεκτρισμένο γλέντι.

Απόλυτο highlight το (αγαπημένο του εγχώριου κοινού) “Teenage Zombie”, η εντυπωσιακότερη εκτόξευση σε ένα διαρκές ντελίριο κορυφώσεων, όπου ο χρόνος έλιωνε από την ενέργεια που ανάβλυζαν οι ψυχωμένοι μουσικοί, ενώ καίγονταν επί σκηνής. Όσα κι αν γράψω, ξέρω ότι ματαιοπονώ. Η διονυσιακή τελετουργία και το αρχέγονο rock’n’roll πνεύμα που ζωντάνεψαν οι Fleshtones στη σκηνή του Gagarin, δεν περιγράφεται με λόγια. Απλά βιώνεται.

Αν μια μπάντα έχει καταφέρει να επιζήσει επί τέσσερις δεκαετίες στη σκηνή της Νέας Υόρκης, δεν μπορεί παρά να είναι σπουδαία. Και αυτό μας το θύμισαν έμπρακτα χτες βράδυ οι βετεράνοι rockers. Από εκεί και πέρα, η ατυχία να συμπέσουν με τις μέρες του Plissken, του Ty Segall και (κυρίως) των Σαμαρά-Βενιζέλου, εξηγεί την μικρή προσέλευση κόσμου. Απ’ την άλλη, η μικρή προσέλευση δεν (πρέπει να) εξηγεί την αδιαφορία των διοργανωτών ως προς τους χρόνους εμφάνισης των δύο (αλήθεια γιατί δύο;) τοπικών support acts.

Οι πρώτοι (The Statycs) με σαφή 60's προσανατολισμό, αλλά μάλλον ανέτοιμοι για τέτοια αποστολή και με ατυχείς εμπνεύσεις διασκευών που, αν δεν τις παίξεις εξαιρετικά, σε εκθέτουν. Οι δεύτεροι (Dirty Fuse) σε απίστευτη φόρμα και με πραγματικά σπουδαίες εμπνεύσεις, θα αποτελούσαν το ιδανικό warm-up αν δεν το παράκαναν με τη διάρκεια του σετ. Μερικές φορές, όσο καλά και αν παίζεις, για να κερδίσεις τις εντυπώσεις είναι σημαντικό να ξέρεις πότε να σταματήσεις.

Και μια κουβέντα για τον κόσμο: Τέτοιες βραδιές κάνουν πολλούς καλλιτέχνες να γυρνάνε τον πλανήτη και να μιλάνε για το σπουδαίο ελληνικό κοινό.

Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των λίγων θεατών ήταν πάνω από 35, δεν τόλμησαν να το παίξουν κουρασμένοι και ανήμποροι μπροστά στους λυσσασμένους Fleshtones.

Αντιθέτως, παραδόθηκαν στις φλόγες τους, εξασφαλίζοντας ένα πραγματικά σπουδαίο μουσικό όργιο, που θα ζήλευαν και πολλοί από τους νεόκοπους garage αστέρες. Ελπίζω, ΟΛΑ τα νέα ελληνικά σχήματα, να καταφέρουν να δουν τους Fleshtones live, αν δεν το έχουν κάνει ήδη.

Η σκηνική τους παρουσία, η ενέργεια, η τρέλα και η ψυχή τους, αποτελούν ιδανικό παράδειγμα για κάθε νέο σχήμα, όποιο μουσικό ιδίωμα και αν ακολουθεί.

The Fleshtones - I Was a Teenage Zombie (Live @ SXSW - 2014) HQ