Plisskën Festival 2014: The Review

Το allaboutmusic.gr έδωσε δυναμικό παρόν το διήμερο 6 και 7 Ιουνίου στο Κτίριο 56 στον Ελληνικό Κόσμο και καταγράφει τις εντυπώσεις του

 Plissken Festival 2014

H φετινή διοργάνωση του Plissken Festival ήταν ίσως το καλύτερο φεστιβάλ που είχαμε την ευκαιρία να δούμε τα τελευταία χρόνια. 

Φέτος κατάφερε να δημιουργήσει ένα line up φιλόδοξο, ισορροπώντας ανάμεσα σε νέα συγκροτήματα αλλά και μπάντες με δεδομένο κοινό στην Ελλάδα πετυχαίνοντας μια φόρμουλα που φαίνεται ότι πέτυχε, αν λάβουμε υπόψη την προσέλευση του κόσμου το διήμερο 6 και 7 Ιουνίου στο Κτίριο 56.

Το allaboutmusic.gr έδωσε δυναμικό παρόν και τις δύο μέρες με τον Γιάννη Πατρίκιο και Γιάννη Διαμαντή να καταγράφουν τις εντυπώσεις τους.

"Η φετινή διοργάνωση κατάφερε να μειώσει το ρίσκο δημιουργώντας ένα line up με δοκιμασμένες μπάντες με δεδομένο κοινό"

"Δύο ημέρες, εξήντα έξη καλλιτέχνες και πέντε stages. Αντικειμενικά, το φετινό, ήταν ό,τι καλύτερο μας παρουσίασαν οι άνθρωποι του φεστιβάλ τόσο μουσικά όσο και από άποψη οργάνωσης. Θεωρώ πως ίσως να είναι και το καλύτερο μουσικό δρώμενο που συνέβη στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και εύχομαι η αυξανόμενη προσέλευση του κόσμου να τους δώσει δύναμη ωστε να συνεχιστεί και του χρόνου.

Την πρώτη μέρα, όπως και τη δεύτερη, παρευρέθηκα εξ’ αρχής ούτως ώστε να καταφέρω να παρακολουθήσω όσα περισσότερα acts μπορούσα. Βέβαια, αυτό ήτο αδύνατον, οπότε θα σας γράψω για όσα μπόρεσα εν τέλει να ακούσω και για κάποια που ενώ δεν είδα ο ίδιος αλλά άκουσα απίθανα σχόλια από φίλους." Γιάννης Πατρίκιος

"Το Plissken στο μυαλό μου, ξεκίνησε σαν μια προσπάθεια να μπει στις συνειδήσεις του ελληνικού κοινού ως το νέο Synch, τολμώντας τα πρώτα τρία χρόνια της ύπαρξης του να φέρει καινούργιες κατεξοχήν μπάντες από τον χώρο της λεγόμενης ανεξάρτητης σκηνής. Αυτό γι' αρκετούς λόγους δεν πέτυχε αν σκεφτούμε την σχεδόν απογοητευτική προσέλευση του κόσμου. Φέτος λοίπον, αποφάσισαν να πάρουν μια νέα κατεύθυνση απαρτίζοντας ένα line up με δοκιμασμένα συγκροτήματα με δεδομένο κοινό που είχαν ξανάρθει στην Ελλάδα μειώνοντας κατά πολύ το ρίσκο. Επεκτάθηκε μάλιστα σε δύο μέρες δίνοντας την αίσθηση πραγματικού φεστιβάλ, δημιούργησε ένα τρομερό hype όλους αυτούς τους μήνες και εν τέλει κατάφερε να προσελκύσει αρκετό κόσμο. 

Ο χώρος του Κτίριου 56 στον Ελληνικό Κόσμο διαμορφώθηκε φέτος εξαιρετικά από τους ανθρώπους του Plissken δημιουργώντας άνετους χώρους για το κοινό. Το outdoor stage ήταν η μεγαλύτερη διαφοροποίηση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και περιμένω του χρόνου ν' αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο ώστε να είναι αντάξια η δυναμική του με το main stage. Τέλος με τα της διοργάνωσης μου φάνηκαν αρκετά ελλιπείς οι χώροι σίτισης, ο ένας στην πραγματικότητα με σχεδόν καμία ποικιλία στο φαγητό. 

Πρέπει να επισημάνουμε επίσης, πως αν θέλει να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα αντίστοιχα φεστιβάλ του εξωτερικού οι καθυστερήσεις που είδαμε το διήμερο δεν θα πρέπει να υφίστανται για κανένα λόγο. Και μπορεί την πρώτη μέρα αυτό να βγήκε σε καλό γιατί είδαμε άνετα και No Age και Wild Beasts, την δεύτερη μέρα με τη μία καθυστέρηση μετά την άλλη αρκετός κόσμος έφυγε χωρίς να δει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα act του διημέρου, τους Mount Kimbie. Ο ήχος τέλος στο main stage ήταν αρκετά μέτριος δημιουργώντας πολλά προβλήματα σε αρκετές μπάντες." Γιάννης Διαμαντής

 

Παρασκευή 6 Ιουνίου

Raketkanon

Ξεκίνημα λοιπόν με τους Βέλγους Raketkanon, τους οποίους δεν παρακολούθησα έως τέλους για δύο λόγους. Πρώτον γιατί πλέον δεν με ελκύει και τόσο πολύ ο “σκληρός” ήχος και δεύτερον επειδή θα προτιμήσω να ακούσω Neurosis ή Isis που κάνουν το ίδιο πράγμα, αλλά πιο επιστημονικά. (Γ.Π.)

Νομίζω κάθε χρόνο μερικά από τα πιο δυνατά live στο Plissken γίνονται νωρίς το απόγευμα. Πρόπερσι για παράδειγμα ήταν οι Male Bonding, πέρσι οι Dope Body και φέτος οι Raketkanon. Όταν πρωτομπήκαμε στο main stage μας χτύπησε ένα δυνατό wall of sound από κιθάρες και ουρλιαχτά από τον τραγουδιστή της μπάντας που είχε ήδη κατέβει στο κοινό και μάλιστα έκανε και crowd surfing. Δυνατό ξεκίνημα αν και μερικοί από εμάς ακόμα πίναμε καφέ. (Γ.Δ.)

Οπότε, πετάχτηκα δίπλα στο club stage να ακούσω τον Eagles For Hands που παρουσίαζε το γεμάτο glitch ήχους σετ του. Δεν τον ήξερα από πριν, μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις και θα τον ψάξω στη συνέχεια. Εδώ να σημειώσω, πως ένα από τα θετικά του Plissken είναι πως σε μυεί σε νέα πράγματα, και δεν ακολουθεί την πεπατημένη οδό φέρνοντας μονάχα ονόματα “κράχτες”.

Say Lou Lou

Έπειτα, με την παρέα μου, αποφασίσαμε για πλάκα να δούμε για λίγο τις αδερφές από την Αυστραλία, τις Say Lou Lou, για να καταλάβουμε για ποιο λόγο έχουν πάρει αυτό το hype. Περιττό να αναφέρω πως κάτσαμε για ένα κομμάτι και πήραμε την οδό της εξόδου. Προσωπική μου άποψη, το χειρότερο act του διημέρου. Sorry όσοι είστε fans του εν λόγω σχήματος αλλά αυτή η φθηνή pop πάντοτε με απωθούσε. (Γ.Π.)

Αρκετά έχουν ειπωθεί για τις αδερφές Say Lou Lou που θεωρούνται από τις ανερχόμενες μπάντες της μουσικής βιομηχανίας, οπότε πήγαμε με κάποια περιέργεια να τις δούμε. Εκείνες μας παρουσιάσαν ένα πράγμα σαν indie eurovision που όπως και τον Γιάννη από πάνω δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. (Γ.Δ.)

Η συνέχεια με βρήκε στο outdoor stage όπου παρακολούθησα τους δικούς μας Noise Figures και εν συνεχεία τους Καλιφορνέζους Tijuana Panthers. Πολύ καλή επιλογή, από πλευράς Plissken να τους βάλει να παίξουν σε αυτή τη σειρά καθώς νομίζω πως ο ήχος και των δύο σχημάτων ταιριάζει μεταξύ τους και κράτησε ωραία συντροφιά στους φίλους του garage/surf ήχου. Αμφότεροι ήταν εξαίσιοι και πολύ δεμένοι μεταξύ τους, απλά νομίζω πως αυτή η μόδα με τα neo-garage σχήματα έχει αρχίσει να με κουράζει. Προσωπική αγαπημένη στιγμή το hit “Creature” από Tijuana Panthers. (Γ.Π.)

Suuns

Το επόμενο group που περίμενα να ακούσω με μεγάλη θέρμη ήταν οι Καναδοί Suuns, οι οποίοι παρά το γεγονός πως μου θυμίζουν πάρα πολύ τους Clinic, με το πρώτο τους άλμπουμ κατάφεραν να με πείσουν. Νομίζω πως ίσως να τους αδίκησε η ώρα ή και ο ήχος που δυστυχώς στη Main Stage δεν ήταν και ο καλύτερος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ενθουσιασμένος. Θα ήθελα κάποια στιγμή να τους παρακολουθήσω σε ένα κλειστό και πιο μικρό club για να βγάλω το τελικό πόρισμα. Highlight, ο ύμνος τους με τίτλο “Arena”.(Γ.Π.)

A Victim Of Society

Σειρά είχαν οι A Victim Of Society, τους οποίους παρακολουθώ τρίτη φορά και ήταν καταπληκτικοί, γεμάτοι ενέργεια και με ένα ντεμπούτο άλμπουμ στις αποσκευές τους που θα ζήλευαν πολλά ξένα groups. Όσοι δεν τους έχετε δει ακόμη ή δεν έχετε ακούσει το δίσκο τους, σπεύσατε. Ένα από τα καλύτερα lives του φεστιβάλ κατ’ εμέ. (Γ.Π.)

Τους είχαμε δει πριν κάτι εβδομάδες στο Ρομάντσο στην παρουσίαση του πολύ καλού του ντεμπούτου άλμπουμ από την Inner Ear, αλλά την Παρασκευή ήταν ακόμα καλύτεροι παίζοντας πολύ ΠΟΛΎ δυνατά βγάζοντας μια τρομερή ενέργεια. Νομίζω εντυπωσιάσαν τους πάντες και ήταν το τέλειο live πριν τους No Age. (Γ.Δ.)

No Age

Η DIY noise punk μπάντα από το Λος Άντζελες τρία χρόνια μετά την τρομερή εμφάνισή της στο Six DOGS που ακόμα μνημονεύεται, ανέβηκε στη σκηνή του outdoor stage και έκανε για ακόμη μια φορά αυτό που ξέρει καλύτερα. Ο πρώτος τίμιος ιδρώτας χύθηκε σε αυτό το live, ενώ το φανατικό κοινό των No Age δημιούργησε ένα από τα μεγαλύτερα mosh pit του διημέρου σε κομμάτια όπως το Fever Dreaming και η κλασική διασκευή τους στο Six Pack των Black Flag. Mε διαφορά ένα από τα καλύτερα live του διημέρου. (Γ.Δ.)

 

Wild Beasts

Φτάνουμε, όμως στο αγαπημένο μου σημείο του όλου Plissken, στο live των Wild Beasts δηλαδή. Μία από τις καλύτερες βρετανικές μπάντες των τελευταίων ετών, με τέσσερις απίστευτους δίσκους και οι πιο ώριμοι εκπρόσωποι της pop του σήμερα. Με συνεπήραν από την αρχή ως το τέλος. Το falsetto του Hayden σε συνδυασμό με το βαρύτονο Tom είναι ο,τι καλύτερο ακούσαμε από άποψης φωνητικών στο διήμερο. Το setlist τους άψογο με κομμάτια από το νέο άλμπουμ αλλά και παλαιότερα που το κοινό έδειξε να λατρεύει. Όσοι αγαπούν την καλή pop τους εκτίμησαν δεόντως, σε κάποιους δεν άρεσαν, όλες οι απόψεις δεκτές. (Γ.Π.)

H αρχική μου άποψη για το live των Wild Beasts ήταν αυτή. Για να μην παρεξηγηθώ οι Wild Beasts είναι μια εξαιρετική μπάντα και live παίζουν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή (τίμιο κλισέ όταν βαριέσαι να βρεις κάτι άλλο να γράψεις σε τέτοιες περιπτώσεις). Αφενός ο ήχος όμως δεν ήταν ο καλύτερος και αφετέρου η εξ ορισμού νωχελικότητα των κομματιών τους, δεν με άφησε γι' αρκετή ώρα να μπω στο mood της συναυλίας και όταν τελικά τα κατάφερα αυτή τελείωσε. Ας πούμε ότι ανάμεσα στους Αμερικάνους που παίζουν θορυβώδες πανκ και τους Βρετανούς με το art rock, τις ωραίες προφορές και τις στυλάτες φράντζες εγώ θα προτιμώ πάντα τους πρώτους. Όπως και να έχει, το τελείωμα με το Lion's Share ήταν σπουδαίο. (Γ.Δ.)

Fuck Buttons

Η πρώτη μέρα έκλεισε για εμένα με τους άγγλους Fuck Buttons. Ένα duo που εκτιμώ ιδιαίτερα και ακολουθώ φανατικά από τη πρώτη τους δουλειά. Παρά το γεγονός ότι βγήκαν αρκετά αργά on stage και η κούραση με είχε καταβάλει κατάφεραν να με κρατήσουν “ζωντανό” από το πρώτο κιόλας λεπτό μέχρι το τέλος του live set τους και να φύγω με χαμόγελο ευχαρίστησης από το χώρο του festival. Σίγουρα ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα γεγονότα του Plissken. (Γ.Π.)

Από το υπόγειο του An το φθινόπωρο του 2008, στο τρομερό set τους στο Synch του 2010 στην περσινή τους εμφάνιση στο πλαίσιο του Primavera Sound. Ε, η εμφάνιση τους την Παρασκευή στο Main Stage ήταν μακράν η καλύτερη τους. Μια εξωπραγματική εμπειρία πέρα από κάθε φαντασία που σπάνια βιώνουμε σε live συναυλίες. Κλείσαμε τα μάτια και για μια ώρα οι Fuck Buttons μας μετέφεραν στο εξωγήινο κόσμο τους. Με διαφορά ό,τι καλύτερο είδαμε το διήμερο.

 

Σαββατο 7 Ιουνίου

Nightmare Air

Την επόμενη μέρα την πέρασα κατά βάση στη main stage του φεστιβάλ καθώς είχε πάρα πολλά και ενδιαφέροντα ονόματα. Ξεκίνημα με τους Nightmare Air από την Αμερική, μία shoegaze μπάντα η οποία μου φάνηκε άνοστη και χωρίς αρκετό ενδιαφέρον. Όπως παρατήρησε ένας φίλος, ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του group ίσως και να ήταν η Swaan Miller στο μπάσο. (Γ.Π.)

Ένα live που μνημονεύτηκε από αρκετούς, κυρίως λόγω της ενέργειας που έβγαλαν στη σκηνή. Προσωπικά για μένα ήταν τελείως αδιάφοροι χωρίς ν' ακούσω ούτε μια μελωδία άξια λόγου. (Γ.Δ.)

Dirty Beaches

Έπειτα ακολουθούσε ο πολύ αγαπημένος Alex Zhang Hungtai γνωστός ως Dirty Beaches, o οποίος την προηγούμενη φορά που είχε βρεθεί στην Αθήνα δεν μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις με το live του. Αυτή τη φορά όμως ήταν ακριβώς όπως τον περίμενα. Είχε όση ενέργεια και όπου χρειαζόταν και έβγαλε όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο του με το καλύτερο τρόπο στο κοινό. Δηλαδή, lo-fi παραγωγή, ambient στοιχεία, όση δόση ψυχεδέλειας χρειαζόταν και φυσικά rock n roll αισθητική. (Γ.Π.)

Όπως και του Γιάννη το live του Dirty Beaches στο Bios το 11 μου είχε φανεί το λιγότερο μέτριο. Έκτοτε όμως ο Hungtai έχει εξελιχθεί αρκετά, πειραματίζοντας ακόμα περισσότερο με τον ήχο αλλά και με τις live εμφανίσεις του που πλέον έχουν αποκτήσει μια άλλη δυναμική. Με αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία και θόρυβο μας παρουσίασε μερικά κομμάτια του από το διπλό άλμπουμ που κυκλοφόρησε πέρσι, αποδεικνύοντας ότι πέρα από όλα τ' αλλα κρύβει και έναν τρομερό performer μέσα του. Το set του Dirty Beaches περικλείει όλη την ουσία τέτοιων φεστιβάλ όπως του Plissken. (Γ.Δ.)

Crocodiles

Οι Crocodiles στη συνέχεια, οι οποίοι ποτέ δεν ήταν στα αγαπημένα μου groups κατάφεραν να μου αποσπάσουν την προσοχή με το τελευταίο τους δίσκο. Μπορεί και το ότι δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από αυτούς να με έκανε να τους απολαύσω απόλυτα και να τους εκτιμήσω παραπάνω, καθώς παρουσίασαν όλα τα κομμάτια αξιοπρεπώς, είχαν αρκετή ενέργεια και ο Brandon Welchez αποδείχθηκε ένας αρκετός χαρισματικός frontman. (Γ.Π.)

Ίσως το καλύτερο πράγμα που διάβασα για τους Crocodiles ήταν αυτό. Άνετα από τις χειρότερες μπάντες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ένας ποζεράς κιθαρίστας, ένας frontman που περιέφερε τo skinny jean του πάνω κάτω στη σκηνή, μια κοπελίτσα στα πλήκτρα που δεν ακούσαμε ποτέ τι έπαιζε και μερικά αδιάφορα μέχρι αηδίας κομμάτια που με τον κάκιστο ήχο έφτασε στα όρια της ηχορύπανσης. Όπως και να έχει αρκετά πιτσιρίκια στην πρώτη σειρά ενθουσιάστηκαν οπότε όλα οκ. (Γ.Δ.)

The Soft Moon

Τους Soft Moon τους συμπαθώ πολύ, καθώς έχω μία ιδιαίτερη σχέση με τα 80’s και κυρίως με το post-punk. Δυστυχώς, δεν είχα καταφέρει να τους παρακολουθήσω στο Gagarin και είχα απογοητευτεί ακούγοντας αρνητικά σχόλια για εκείνο το live. Οπότε, ευχόμουν η δεύτερη φορά να είναι διαφορετική, όπως και έγινε. Ο Luis Vasquez και η παρέα του μας ταξίδεψαν τρείς δεκαετίες πίσω με το “σκοτεινό” τους ήχο, το άρτιο παίξιμο τους on stage και τη τέλεια ροή που είχαν στο πρόγραμμα που παρουσίασαν τα κομμάτια τους. Αδιαμφισβήτητα, ένα από τα πιο δυνατά πράγματα που παρακολουθήσαμε. (Γ.Π.)

Πάντα θα προτιμώ τους Soft Moon στις noise μέρες του ντεμπούτου τους παρά στην στροφή στην πιο ανθεμική 80's synth pop αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό το υπηρετούν εξαιρετικά πάνω στη σκηνή. Η εμφάνιση της μπάντας του Luis Vasquez ήταν από τις καλύτερες του φεστιβάλ και σίγουρα πολύ καλύτερη από την συναυλία του στο Gagarin. Έβγαλαν τρομερή ενέργεια, ήταν όσο θορυβώδεις ήθελα να είναι και ερμήνευσαν εξαιρετικά μερικά από τα καλύτερά τους κομμάτια. (Γ.Δ.)

Black Lips

Τέλος, θα γράψω για τους Black Lips. Τους απίστευτους αυτούς τύπους από την Ατλάντα της Αμερικής που έπαιζαν garage όταν είχε χαθεί από το χάρτη και ο περισσότερος κόσμος δεν έδινε και τόση βάση σε αυτά τα ακούσματα σε αντίθεση με στο σήμερα. Θεωρώ, πως από όσα lives παρακολούθησα στο Plissken Fest ήταν αυτό με τη περισσότερη ενέργεια και κυρίως από τη πλευρά του κοινού. Ιδρώτας, χορός, σπρωξίματα, crowdsurfing και άλλα πολλά είχε κατά τη διάρκεια του show των Black Lips. Ήταν ένα πραγματικό rock n roll πάρτυ και το καλύτερο τελείωμα για το δικό μου Plissken! (Γ.Π.)

Δεν νομίζω ότι ειναι δυνατόν να μεταφέρει κάποιος την ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στα live των Black Lips οπότε ας αφήσουμε ένα βίντεο να το κάνει πολύ καλύτερα από εμάς τους ίδιους. (Γ.Δ.)

 

Φωτογραφίες: Δημήτρης Λαντζούνης, Αθηνά Κουτρομάνου