Συνέντευξη - Film

Με αφορμή το νέο φουτουριστικό synth pop άλμπουμ τους, μιλήσαμε με τη μπάντα που δραστηριοποιείται στην ελληνική σκηνή πάνω από μια δεκαετία

Film - Eclipse

Oι Film είναι από τις μπάντες που έχουν εδραιώσει στην συνείδηση μας αυτό που κάποτε λέγαμε "αγγλόφωνή σκηνή". Φέτος μετά από μεγάλο διάστημα απουσίας από τη δισκογραφία, επιστρέφουν με νέο άλμπουμ πέντε χρόνια μετά το Persona του 2009. H μπάντα δραστηριοποιείται στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή παραπάνω από μια δεκαετία, και πειραματίζεται κάθε φορά με τον ήχο της καθώς έχει περάσει από την αιθέρια ποπ των Sigur Ros, στην σκοτεινή post punk ενώ φέτος τους βρίσκουμε να εξερευνούν τη φουτουριστική synth pop και ηλεκτρονική μουσική.

Το Eclipse κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου από την Inner Ear και αποτελεί ένα ακόμα γενναίο βήμα των Film στην εξέλιξη του ήχου τους. Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, μιλήσαμε μαζί τους για το Eclipse, τις φάσεις που έχει περάσει το συγκρότημα και την κατάσταση στην ελληνική σκηνή.

--------------

 

Έχουν περάσει αισίως 5 χρόνια από το τελευταίο σας άλμπουμ, Persona. Γιατί αλήθεια σας πήρε τόσο καιρό να ηχογραφήσετε νέο LP;
 
Αμέσως μετά το Persona, για τουλάχιστον 2 χρόνια είχαμε επικεντρωθεί περισσότερο στο να κάνουμε συναυλίες στην Ευρώπη, όπως σε showcase στην Δανία και την Γερμανία, μεσολάβησε και η συμμετοχή μας στο Iceland Airwaves στην Ισλανδια και η ηχογράφηση του 7’’ single Harmur Fuglsins, σε συνεργασία με την HIldur των Rokkuro(ICE). Ουσιαστικά ασχοληθήκαμε πιο εντατικά με το υλικό του Eclipse τα τελευταία 3 χρόνια και η αλλαγή στον πιο ηλεκτρονικό ήχο απαιτούσε χρόνο για ψάξιμο.
 
 
Στο νέο σας άλμπουμ, κυριαρχούν τα φουτουριστικά synths, ενώ οι κιθάρες έχουν ελαττώθει ακόμα περισσότερο. Έχετε απομυθοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια τον κιθαριστικό ήχο σε σχέση με την ηλεκτρονική μουσική; Ο ήχος που έχετε τώρα έιναι αυτό που θέλατε να επιτύχετε ως Film μετά από μια δεκαετία;
 
Δεν είναι ότι έχουμε πάρει όρκο να αφήσουμε πίσω τι κιθάρες για πάντα, εξάλλου η κατεύθυνση που ακολουθούμε σε κάθε άλμπουμ δεν προκύπτει από μακρόπνοο σχεδιασμό.  Πιστεύουμε ότι ένα άλμπουμ έχει νόημα όταν το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον πρώτα για την μπάντα κι αυτό απαιτεί να ανανεώνεις τον ενθουσιασμό σου εξερευνώντας πέρα από την περιοχή που αισθάνεσαι ασφαλείς. Με το Eclipse αυτό συναίβει πολύ πιο έντονα από τα προηγούμενα άλμπουμ, σαν να ξεκινήσαμε την μπάντα από την αρχή. Με τον ηλεκτρονικό ήχο είχαμε πάντα στενή σχέση απλά μέχρι τώρα ήμασταν περισσότερο ακροατές. Σίγουρα είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που ακουγόμαστε σαν άλλη μπάντα μετά από μια δεκαετία.
 
 
Υπάρχει ένα εννιαίο λυρικό concept πίσω από το άλμπουμ; Αν κρίνουμε από τη μουσική και τον τίτλο του άλμπουμ, βασική θεματική ενότητα του Eclipse είναι το διάστημα, το σύμπαν και άστρα. Σας συναρπάζει η έξω από τη γή, συμπαντική οντότητα; 
 
Υπάρχει μια αίσθηση διαστημικού concept, σαν ρομποτικό ρομαντικό soundtrack. Σίγουρα οι περισσότερες αναφορές έχουν να κάνουν με την αισθητική ρετρό ταινιών sci fi όπως το Blade Runner, επικών κινηματογραφικών μουσικών θεμάτων σε συνδυασμό με την ποπ των 80s. Μας ενδιέφερε να μεταφέρουμε αυτή την νοσταλγική ατμόσφαιρα σε ένα αφαιρετικό fiction θέμα που δεν έχει καθορισμένη ερμηνεία. Γενικά ο ηλεκτρονικός ήχος έχει από την φύση του κάτι διαστημικό, μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα vintage μοντέλα synthesizer  έχουν ονομασίες όπως Juno, Prophecy, Jupiter, Odyssey, Voyager κλπ. ενώ ο ήχος τους μεταφέρει την αίσθηση του διαστημικού μέλλοντος όπως το φαντάζονταν το 80 ή το 70. 
 
 
Το Eclipse είναι αρκετά πειραματικό ανα κομμάτια, και φαίνεται ότι έχετε δώσει αρκετή βάση στην παραγωγή του. Πως θα το ερμηνεύσετε αλήθεια ζωντανά σε συναυλίες;
 
Το άλμπουμ ξεκινήσαμε να το γράφουμε με την λογική να μπορεί να παιχτεί ζωντανά. Τα κομμάτια από την πρώτη τους μορφή τα παίζαμε στο στούντιο με αναλογικά όργανα δεν στήθηκαν δηλαδή απευθείας σε υπολογιστές. Ο Χρήστος Λαϊνάς που έκανε την παραγωγή, για το μεγαλύτερο κομμάτι των μίξεων χρησιμοποίησε επίσης αναλογικό εξοπλισμό και ήταν και το ζητούμενο να ακούγεται έτσι Σίγουρα ηχητικά είναι πιο “στούντιο” δίσκος, αλλά στις συναυλίες χωρίς να χάνουμε την ατμόσφαιρα του, αποκτά μια πιο “live” χροιά.
 
Ping Pong With Angels
 
Από το πρώτο σας άλμπουμ Luggage είχατε κάτι εξωτικό στον ήχο σας, είναι γνωστή άλλωστε η αγάπη σας για τη σκηνή της Ισλανδίας. Στο νέο σας άλμπουμ τα φωνητικά μου θυμίζουν αρκετά των Mew από την Δανία. Οι επιρρόες σας πλέον κινούνται περισσότερο σε αυτές τις χωρές περισσότερο από το κλασικό δίπτυχο ΗΠΑ - Αγγλία;
 
Ο Σκανδιναβικός ήχος είναι ένα κομμάτι των επιρροών μας, γενικά τείνουμε περισσότερο προς τον Ευρωπαϊκό ήχο, χωρίς να περιοριζόμαστε. Αλλά ειδικά στο Eclipse οι αναφορές μας πάνε πιο πίσω, κυρίως στην synth μουσική του 70 και του 80, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, Jean Michel Jarre, Kraftwerk και την ηλεκτρονική ποπ. Αυτός ο συνδυασμός πιστεύουμε ότι κυριαρχεί στο άλμπουμ, αλλά δεν ήμασταν ποτέ καλοί στο να προσδιορίζουμε ακριβώς το αποτέλεσμα. Αν υπάρχει μια “σκανδιναβική” αίσθηση, αυτό μας ακούγεται πολύ καλό, επειδή αυτό που απολαμβάνουμε σε αυτή τη σκηνή αλλά και γενικά σε ότι ακούμε είναι το ότι αναδεικνύεται η ιδιαιτερότητα, το να παίζεις με το δικό σου τρόπο, έτσι είχαμε ξεκινήσει ως Film.
 
 
Έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στους Film από την αρχή της καριέρας. Είναι κάτι που θα κάνατε διαφορετικά, έχετε μετανιώσει για κάτι όλα αυτά τα χρόνια;
 
Οι όποιες αλλαγές και επιλογές δεν είχαν ποτέ να κάνουν με όρους καριέρας ή με την έννοια προσεκτικών αποφάσεων και “έξυπνων” κινήσεων, οπότε δεν  σκεφτόμαστε το τι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς, δεν θα είχαμε κάνει κάτι διαφορετικά. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να εξελισσόμαστε και να διατηρούμε αμείωτο τον ενθουσιασμό μας για την μουσική. 
 
 
 
Ήσασταν από τα βασικά μέλη εκείνης της ανάπτυξης της αγγλόφωνης ανεξάρτητης σκηνής στα μέσα των 00's. Ποιές είναι οι διαφορές και οι ομοιότητες της τωρινής κατάστασης της ελληνικής "σκηνής" σε σχέση με όταν ξεκινήσατε εσείς;
 
Νομίζουμε ότι τότε υπήρξε μια σχετική “άνθηση” της λεγόμενης αγγλόφωνης σκηνής. Υπήρξαν αναμφίβολα μεν μπάντες πιο ολοκληρωμένες με ταυτότητα, που δεν ακολουθούσαν το ελληνικό “ροκ” στερεότυπο και λόγω της εξέλιξης τους μαζί με το ενδιαφέρον του κοινού προκάλεσαν και το ενδιαφέρον των δισκογραφικών εταιριών κλπ. Ήταν μια εγχώρια εξέλιξη αλλά σίγουρα έβαλε πολλές μπάντες στο τριπ να αναπαράγουν ένα συγκεκριμένο ήχο, και τις δισκογραφικές να αναζητούν το επόμενο διαφημιστικό single, παρότι έβγαινε πολύ πιο αξιόλογο υλικό εκτός δισκογραφίας. Στην τωρινή κατάσταση υπάρχει πολύ περισσότερο “ολοκληρωμένο” υλικό, το οποίο φτιάχνεται και διαδίδεται με πιο DIY τρόπο, σαν ένα εναλλακτικό είδος δισκογραφίας.  Βέβαια όπως και παλιότερα ακούς πολλά πράγματα πρόχειρα και αδούλευτα με την πρόφαση του DIY και του αυθορμητισμού, με μια βιασύνη να δημοσιευτεί και να ακουστεί, ενώ σε πολλές περιπτώσεις αν είχε πάρει το χρόνο του θα ήταν κάτι πραγματικά αξιόλογο δεδομένων των ικανοτήτων πολλών νέων δημιουργών. 
 
 
Πιστεύετε ότι είναι πιο εύκολα τα πράγματα για τις τωρινές ελληνικές μπάντες έχοντας περισσότερα μέσα στη διάθεσή τους και  μια μεγαλύτερη ελευθερία να διαθέτουν τη μουσική τους όπως εκείνες θέλουν. Ή δυσκολότερα με την κρίση και την κατάσταση της Ελλάδας σε κοινωνικο-οικονομικό τομέα;
 
Τα πράγματα έχουν γίνει πιο άμεσα και ευέλικτα τόσο για τις μπάντες όσο και για το κοινό που παρακολουθεί αυτό το είδος. Σε σχέση με την οικονομική κατάσταση όπως σε όλα τα επίπεδα σίγουρα υπάρχει περισσότερη δυσκολία στο να υποστηριχθεί. Αλλά έτσι κι αλλιώς πέρα από την οικονομική κρίση, πάντα υπήρχε μια δυσανεξία στον πολιτισμό και πάντα βασιζόταν στην προσωπική προσπάθεια.
 
 
Κάνοντας βουτιά στην δισκογραφία σας, με το χέρι στην καρδιά ποιο θεωρείτε το καλύτερο σας άλμπουμ;
 
Ειλικρινά αν δε θεωρούσαμε πάντα το επόμενο άλμπουμ μας ως το καλύτερο, θα είχαμε σταματήσει να παίζουμε.
 
 
Έντεκα χρόνια μετά από εκείνη τη σχεδόν ιστορική σας εμφάνιση στον Λυκαβητό με τους Placebo ποια θεωρείται την καλύτερη σας συναυλιακή στιγμή την τελευταία δεκαετία;
 
Μάλλον οι συναυλίες στο Iceland Airwaves και η όλη εμπειρία μας εκεί.
 
Tags: